(untitled) (Živi jezici, 2020)
Ovaj rad kroz prizmu govora na Univerzitetu Harvard 1978. godine, proučava stilistiku besede ruskog pisca Aleksandra Solženjicina. U svom govoru Solženjicin razmišljajući o prošlosti i sadašnjosti Rusije, koristi retoričke univerzalije: metaforu, epitet, poređenje; retoričke uzvike, anaforu, više veznika, sintaksički paralelizam. Osim stilske analize samog teksta i analize samog govora, predmet ovog istraživanja će biti i bitne komponente besedništva, besednička trijada logos, ethos, pathos, kao i retoričke univerzalije u govorništvu Solženjicina. Tropi i figure se opisuju sa tačke gledišta povećanja uticaja na primaoca. Zaključak je takav da je ovladavanje vizuelnim i izražajnim sredstvima jezika pokazatelj visokog nivoa komunikacijske kompetencije govornika.